Marjane Satrapi

satrapi_icon

Γεννήθηκε το 1969, στο Ραστ, στην περιοχή του Γκιλάν, στις ακτές της Κασπίας Θάλασσας. Λίγο Αζέρα, λίγο Τουρκμένα, Ιρανή πώς να την πει κανείς; Μεγάλωσε στην Τεχεράνη, όπου φοίτησε στο Γαλλικό Κολέγιο, πριν να φύγει για τη Βιέννη και μετά για το Στρασβούργο για να σπουδάσει Καλές Τέχνες. Ανακάλυψε τα κόμικς και την εκφραστική τους δύναμη και από αυτή την αποκάλυψη ξεπήδησε «μια από τις μεγαλύτερες αφηγήτριες της εποχής μας», περισσότερα

Philippe Druillet

druillet_icon

…Οι διαστάσεις του δεν έχουν όρια, και η μορφή του είναι σαν να την έχει δώσει κάποιος νους. ..,Κάποιος νους… ικανός να συναθροίζει τους πλανήτες, υα αψηφά τους νόμους της βαρύτητας, για να δώσει στο δημιούργημά του ένα σχήμα δίχως μέτρα… Τι μεγαλείο! Αισθητικό καπρίτσιο ή σχήμα της αναγκαιότητας;
Διάλογος του Γερλ με τoν Σλόαν, Salammbo (1980).
Τα παραπάνω λόγια περιγράφουν περισσότερα

Olivier Quemere

quemere_icon

Είναι μάλλον δύσκολο να καταχωρηθεί κάπου η πολύπλευρη δουλειά του Olivier Quemere. Ίσως το πιο ξεκάθαρο που σου έρχεται στο μυαλό είναι πως ο τύπος αυτός είναι σίγουρα γάλλος! Ο αργόσυρτος, ατμοσφαιρικός τρόπος με τον οποίο κυλάει η ιστορία από καρέ σε καρέ, καθοδηγούμενη από τα λόγια κάποιου ορατού ή αόρατου αφηγητή, θυμίζει τόσο τον Loustal, όσο και τον κινηματογράφο του Goddard. Κι αν από τον πρώτο έχει διδαχθεί μια γραμμική περισσότερα

Danijel Zezelj

zezelj_icon

Σκιές που δεν έρχονται απλώς σε αντίθεση με το φως, αλλά ορθώνονται εναντίον του, γωνιώδεις, κοφτερές σα στιλέτα, αγέρωχες. Μορφές που υλοποιούνται με βάση αυτή τη βίαιη αντιπαράθεση, υπερβολικά σκοτεινές για να αναπαριστούν την πραγματικότητα, αλλά και απόλυτα ξεκάθαρες ως συμβολισμοί της σκοτεινής, βίαιης αλήθειας της. Της αλήθειας μιας πραγματικότητας τόσο γκρίζας, που δεν μπορεί να αποδοθεί με λεπτές πινελιές, περισσότερα

Miguel Angel Martin

martin04icon

Το φαινόμενο των σύγχρονων ευρωπαίκών κόμικς λέγεται Miguel Angel Martin. Θα μπορούσε κανείς να τον χαρακτηρίσει «Andrea Pazienza των χρόνων που ζούμε», των χρόνων που και η μεγαλύτερη βαρβαρότητα και η μεγαλύτερη βία πάνω στην ανθρώπινη ύπαρξη και στον κόσμο μοιάζει απόλυτα νορμάλ. Ο Andrea Pazienza εξέφρασε καλύτερα από όλους τις περιπέτειες της γενιάς του «Κινήματος του ’77», στην Ιταλία. περισσότερα

Sergio Toppi

toppi_icon

Κατά τη διάρκεια όλου σχεδόν του αιώνα που μόλις τελείωσε, μια από τις πιο σημαντικές «βιτρίνες» της εικονογραφημένης αφήγησης στην Ιταλία ήταν το «Corriere dei PiccoIi», το εβδομαδιαίο περιοδικό/εφημερίδα για παιδιά, που εξέδιδε η «Corriere della Sera», η πιο έγκυρη και πρώτη σε πωλήσεις ιταλική εφημερίδα, όργανο και φωνή της φωτισμένης αστικής τάξης του Βορρά. Όπως η εφημερίδα «μητέρα», έτσι και το περιοδικό «παιδί» περισσότερα

Baru

baru_icon

Γεννήθηκε στις 29 lουλίου του 1947, στο Τιλ της Γαλλίας. Ο Herve Barulea, όπως είναι το πραγματικό του όνομα, έφτασε στα κόμικς κάπως αργά, το 1975, αφού σπούδασε στη Γυμναστική Ακαδημία και εργάστηκε ως γυμναστής. Από το πρώτες του όμως ιστορίες, που δημοσιεύτηκαν στο ιστορικό γαλλικό περιοδικό Pilote, κι από το πρώτο του κιόλας άλμπουμ (Quequette Blues, 1985) προκάλεσε μεγάλη εντύπωση με τη δύναμη του σχεδίου και των σεναρίων του. περισσότερα

Gipi

gipi_icon

Με λένε Gianni Pacinotti. Το όνομα Gipi το επινόησα, έτσι στα γρήγορα και με μεγάλη ταραχή, μια μέρα που (χωρίς να το περιμένω) μου είπαν ότι θα δημοσιευτεί το πρώτο μου σχέδιο. Εντάξει, μετάνιωσα για αυτή την επιλογή. Yπιήχαν πολύ καλύτερα ονόματα. Αλλά εκείνη τη μέρα ήμουνα πολύ μπερδεμένος. Και παραμένω μπερδεμένος. περισσότερα

Jose Munoz

munoz_icon

Γεννήθηκε το 1942. Παρακολούθησε την Escuela Panamericana de Arte του Μπουένος Άιρες, όπου ήταν μαθητής του Hugo Pratt και του Alberto Breccia. Πρωτοεμφανιστηκε στα κόμικς ως βοηθός του Francisco Solano Lopez, και μόνος του, το 1963, σχεδιάζοντας στις σελίδες του εβδομαδιαίου περιοδικού Misterix την αστυνομική σειρά «Precinto 56», σε κείμενα του Ray Collins. περισσότερα

Ralf Konig

konig_icon

Ο Ralf Konig δεν είναι ένας πολιτικώς ορθός καλλιτέχνης, από εκείνους που ανήκουν σε κάποια “μειονοτική” κοινωνική ομάδα, και είτε δηλώνουν απλά καλλιτέχνες (παράγοντας έργο ανεξάρτητα από την μειονότητά τους) ή αναλύουν, σε συνήθως ζοφερούς τόνους, την προβληματική τους ύπαρξη (παράγοντας έργο που ορίζεται μόνο από την μειονότητά τους). Από τα τέλη της δεκαετίας του 1970, ο Konig απλά δημοσιεύει τα “Schwulcomix” (gay comics) του, περισσότερα